بستم به عزم پارس چو از ملک ری کمر


زین برزدم به کوهه ی یکران رهسپر

اسبی به گاه پویه سبکروتر از خیال


اسبی به گاه حمله مهیاتر از نظر

اسبی ز بسکه چابک گویی که تعبیه است


درگام ره نوردش یک آشیانه پر

اسبی که هست جنبش او در بسیط خاک


ساری تر از حیات در اندام جانور

من بر جهان نوردی چونین که گفتمت


بنشسته چون بر اوج هوا مرغ نامه بر

بس دشتها بریدم دنیا درو سراب


بس کوهها نوشتم گردون بروکمر

گاهی به یال شیر فلک بد مراگذار


گاهی به ناف گاو زمین بد مرا گذر

یکران من معاینه گفتی که رفرفست


من مصطفی و قلهٔ که عرش دادگر

اطوار سیر بنده چو ادوار روزگار


گه پست و گه بلند و گهی زیر و گه زبر

ای بس ا شگفت رودکه بروی بسان باد


بگذشت باد پایم و گامش نگشت تر

در جان مرا ز دزد هراس از پی هراس


در دل مرا ز دیو خطر از پی خطر

غولان خیره چشم گروه از پی گروه


دیوان چیره خشم حشر از پی حشر

کوتاه گشت عمر من از آن ره دراز


وز آن ره درازم انده درازتر

باری چو داستان نزولم به ملک پارس


چون صیت عدل شاه جهان گشت مشتهر

در وجد از ورود من احباب تن به تن


در رقص از قدوم من اصحاب سربه سر

ناشسته روی و موی هنوز از غبار ره


کامد دوان دوان برم آن یار سیمبر

آشوب هند فتنهٔ چین آفت ختا


خورشید روم ماه ختن سروکاشمر

چین چین فتاده گیسویش از فرق تا قدم


خم خم نهاده سنبلش از دوش تاکمر

قد یک بهشت طوبی و لب یک یمن عقیق


خط یک بهار سنبل و رخ یک فلک قمر

ز لف مسلسلش زده بر مشک و ساج طعن


ساق مخلخلش زده بر سیم و عاج بر

در دست ترک چشمش از غالیه کمان


در پیش ماه رویش از ضیمران سپر

گیسوش زاده الله یک قیروان ظلام


دندانش صانه الله یک کاروان گهر

باری چه گفت گفت که این نظم و نثر تو


چون زر و سیم در همه آفاق مشتهر

چونی چه گو نه یی چه خبر سرگذشت چیست


چون آمدی ز راه و چه آوردی از سفر

یارت که بود و یار چه بود و عمل کدام


نخل دو ساله هجرت باری چه داد بر

گفتم حدیث رفته نگارا چو زلف تو


گرچه مطولست بگویمت مختصر

ره تم بری شدم بر شه گفتمش ثنا


کرد آفرین و داد صله ساخت مفتخر

ایدون مرا به فارس ندانم وظیفه چیست


گفتا وظیفه مدحت سلطان دادگر

دارای عهد شاه فریدون که جز خدای


از هرچه پادشاه فزونتر به فال و فر

گفتم مرا وسیله به درگاه شاه نیست


جز یک جهان امید که هابوک و هامگر

نه نصرتم که گیرم در موکبش قرار


نه دولتم که یابم در حضرتش مقر

گفتا بر آستانهٔ شاه هنرپرست


ایدون کدام واسطه خواهی به از هنر

بوی گلست رابطه گل را به هر مشام


نور مهست واسطه مه را به هر بصر

معیار هر وجود عیان گردد از صفات


مقدار هر درخت پدید آید از ثمر

مهر منیر راکه معرف به از فروغ


ابر مطیر را که موید به از مطر

بر فضل تیغ پاکی جوهر بود نشان


بر قدر مرد نیکی گوهر بود اثر

عود از نسیم خویش در ایام شد مثل


مشک از شمیم خویش در آفاق شد سمر

هست از ظهور طلعت خود ساده را قبول


هست از بروز شیوهٔ خود باده را خطر

از ثروت سپهر کواکب کند حدیث


از نزهت بهار شقایق دهد خبر

احمد که کس نبود شناسای قدر او


گشت از ظهور معجز خود سیدالبشر

یزدان که کس ندید و نبیندش در جهان


گشت از بروز قدرت خود واهب الصور

باری چو برشمرد از اینگونه بس حدیث


بوسیدمش دهان و لب و دست و پا و سر

زان پس به مدح خسرو عالم به عون کلک


بنوشتم این قصیدهٔ شیرین تر از شکر